Ons huis in Oeganda

Zaterdag 13 Februari 2010
Vandaag gaan we shoppen voor ons huisje samen met Rafael en John. De kranen zijn nog steeds niet in orde maar daar komt nog een loodgieter voor.
Of de douche nog schoongemaakt kan worden. Een gebroken toiletbril is tussen de tralies van het raam gestoken. De deksel ligt los op de pot. De grond- en muurtegels zien geel en zitten vol bruine plekken. Er is in geen jaren meer een borstel aan te pas gekomen.
Geen probleem wordt allemaal schoongemaakt en wij gaan op pad. Eerst maar een bed.
Om de hoek zit gelijk de beddenman en op het gras staan tal van bedden. De standaard maat is 190 cm. Of we ook een bed van 2 meter kunnen krijgen. Dat kan maar dan is het pas 's avonds klaar. Geen probleem. Na wat onderhandelen hebben we een deal. Het bed heeft rechtopstaande poten als een soort van hemelbed. Daar kunnen we ons muskietennet mooi overheen draperen. Muskietennet is echt noodzakelijk want Tororo kent het hoogst aantal malaria gevallen van Afrika.

Gelijk door naar de matrassen. We nemen een standaard maat, twee van 75cm breed en 190cm lang. Ondanks dat we ruim een maand geleden geld hadden overgemaakt voor een maand huur, het bed, een tafel met stoelen en een koelkastje, heeft Rafael geen geld gekregen van Anthony. De aanbetaling van het bed verliep al moeizaam.
Toch maar even duidelijk gemaakt dat we niet echt blij zijn met deze situatie en dat we transparantie willen in de uitgaven.
Rafael is een zeer zachtaardige man maar ook hij is onderdeel van de organisatie en dus verantwoordelijk voor inzicht in dit soort zaken. Anthony belt even later terug en zegt het bedrag te retourneren. Voorlopig hebben we over de donatie nog maar niets verteld voordat we weten hoe de organisatie functioneert.
Afijn, we kopen de twee matrassen en gaan opzoek naar een tafel en stoelen. Ook weer een hele onderhandeling maar ook dit is geregeld. Dan nog een hele waslijst aan spullen voor de keuken inclusief een stoof op kerosine.
De supermarkten zijn zowat allemaal in handen van Indiërs die hun Oegandees personeel niet altijd even vriendelijk behandelen. De eigenaar snauwt als de bediening iets moet halen van boven in het magazijn.

Na het drinken van een soda gaan we weer verder. Het is bloedheet maar we moeten door nog meer spullen kopen. Tegen de avond kijken we of het bed gereed is. Een timmerman is net bezig met het raster van planken voor de bodem.

Tegen de avond halen we het bed op dat voor ons huisje gedemonteerd moet worden alvorens het naar binnen kan.
Dan ziet Irene plots een aantal grote kakkerlakken rondlopen. Een houdt zich schuil in de opening van een voeg maar met een lucifer eronder springt de kakkerlak eruit en met een veldfles druk ik er twee van de drie dood. Met een keukenrol ruim ik ze op en spoel de veldfles goed af om verspreiding van de eitjes te voorkomen.
Een loopt er nog rond in de keuken en ik kan hem niet meer vinden. Als het bed staat gaan we naar Pecos om wat te eten. Het is al laat en na wat eten en een biertje hebben we geen trek meer om terug te gaan naar ons huisje dat nu zal ruiken naar de laklaag van het bed en met de wetenschap dat er nog een kakkerlak rondloopt.


Zondag 14 Februari 2010
Lekker geslapen. 'S ochtends is het meestal lekker fris voordat de zon begint te branden. In de schaduw is het dan nog wel uit te houden maar tien minuten in de zon en de rode plekken komen op je huid. De Oegandees blijft ook vooral liever in de schaduw zitten.
Heel inventief hebben de fietsenmaker en straatverkopers een plek onder een boom waar soms ook kleren in hangen als een soort van parasol.

We nemen een lekker ontbijt voordat we naar het huisje gaan om schoon te maken. Het kost ons uren om de ruimte schoon te maken. Na een vijftien spinnen en een tiental kakkerlakken verder is de ruimte schoon. Ik dweil nog even de vloer als Irene spaghetti met tomatensaus gaat klaarmaken.

Na het eten haal ik nog wat yoghurt en een biertje bij de bar.
Thuis verteld Irene dat er weer een kakkerlak door onze slaapkamer liep, aan de binnenkant van het muskietennet en uiteindelijk door de spuitbus wordt lam gelegd. Ben zelf geen voorstander van chemische producten maar na de kakkerlakken van gisteravond hebben we een bus Doom gekocht. Een keer sprayen richting de kakkerlak en hij begint op zijn rug te spartelen.

Vervolgens zien we er weer een en het lijkt wel of ze uit de muur in de douch komen. Ik spuit in de opening van de voegen en er komen weer een paar joekels van kakkerlakken uitspringen. Er zit een heel nest van die beesten.
Blij dat ik tijdens het douchen niet wist wat er allemaal in de muur zit. We sluiten het huisje af en gaan maar weer richting Pecos. Patrick kijkt verbaast en begint te lachen als hij ons ziet aankomen met onze tassen. We nemen nog wat te drinken en krijgen wederom sleutel nummer 7.

Dit was niet echt de Valentijnsdag die we voor ogen hadden.

Maandag 15 Februari 2010
De lessen beginnen weer. Het lokaal stroom langzaam vol en deze week gaan we het hebben over MS Word. Bestanden aanmaken, opslaan en openen. Sommige houden na een week de muis nog met twee vingers vast en drukken voorzichtig op de knop bang iets verkeerds te doen. Andere zijn een stuk bedrevener en weten al aardig de muis te navigeren.
De ochtendklas is duidelijk sneller dan de middagklas. Misschien dat het aan het weer ligt. Heel anders dan we gewend zijn gaan mensen hier in het openbaar een tukje doen wanneer ze daar behoefte aan hebben. Als Irene vraagt waar Agnes is blijkt ze languit op een bankje te liggen achter de tafel terwijl ze eigenlijk haar oefeningen moet maken. Het ritme is hier door het weer duidelijk anders.
De eerste week was erg zwaar voor de cursisten maar ik heb het idee dat ze er nu wat handigheid in krijgen.

Na de les gaan we naar ons huisje en proberen we contact te krijgen met de huisbaas. Ook Rafael heeft niet het nummer maar kent wel iemand op de markt die wellicht het nummer heeft. We krijgen een nummer maar de telefoon is buiten bereik. Nog een nummer en ik krijg een ingesprektoon. Even later krijg ik de eigenaar te pakken of het goed is dat we over 5 minuten bij het huisje zijn om het probleem met de douch uit te leggen. Ja, ja, ja maar na ruim drie kwartier wachten komt hij niet opdagen en gaan we maar weer naar het Guest House.

Heel erg vind ik het niet om nog een nacht in het vriendelijke Guest House te verblijven. We vragen of de kokkin wat aubergine die we van Rafael kregen, kan verwerken in onze maaltijd. Geen probleem. We eten rijst met chapatti, tomatensaus en aubergine. Ondanks de vele groentes die je op de markt ziet wordt er in hotels en eettentjes weinig gevarieerd.

Dinsdag 16 Februari 2010
Het is bewolkt en de temperatuur ligt gelijk een stuk lager. We horen gedonder maar het regent niet. Het ontbijt bestaat weer uit toast en Afrikaanse thee. Onlangs onze pogingen om eten op een afgesproken tijdstip te krijgen wil het maar niet lukken.

Tijdens de les begint het te regen en komt het met bakken uit de lucht. Het koelt nog verder af. Terwijl wij nog in ons T-shirt lopen zie je sommige met dikke jassen lopen.
Iedereen schuilt. Anders dan in Costa Rica waar men met een dun T-shirt en rubber laarzen de regen gewoon negeert.

Na de les gaan we naar het huisje waar we met de eigenaar wederom een afspraak hebben. Hij komt precies op tijd met douchekop en toiletbril. We vertellen ons verhaal over de kakkerlakken en treffen in ieder vertrek nog een aantal kakkerlakken aan. Met blote hand doet hij ze in een doosje. Er wordt wat gescharreld op het bouwterrein aan het einde van onze patio naar wat cement.
De gaten worden zorgvuldig gedicht en de loodgieter vervangt vakkundig de douchekop en monteert de toiletbril.

In de tussentijd haal ik met Rafael de tafel en stoelen op en worden de fauteuils en sofa van Megy onze buurvrouw gebracht.
De Sofa is vuurrood met franjes aan de onderkant. Bijna te fors om door de deur te krijgen. Onbeschermd word de sofa over de grond en langs de muren door de gang gemanoeuvreerd. Megy en haar vriendin hebben de grootste lol als de bank met stoelen bijna niet naar binnen kunnen.

Terug bij Pecos Guest House gaan we weer voor de rijst met chapatti en tomatensaus met de aubergine van Rafael.
Samen met Patrick en wat locals sluit ik de avond af met voetbal. AC Millaan tegen Arsenal. Voetbal wordt hier heel serieus genomen.

Woensdag 17 Februari 2010
Irene voelt zich niet zo lekker en besluit om in bed te blijven. Ik ga alleen naar de les. Of ik de groeten wil overbrengen aan Irene als ik in de les vertel dat ze zich niet zo lekker voelt. 'S avonds ligt ze te slapen. Het boek “Haar naam is Sarah” heeft ze inmiddels uitgelezen. Helemaal lekker is ze nog niet.
In de tuin ga ik even mijn emails bekijken en probeer ik alsnog om Dvd's af te spelen om mijn netbook. Er is Windows 7 Starter op geïnstalleerd maar veel meer dan starten doet ie niet. Zelfs je achtergrond veranderen is niet toegestaan. Na wat speurwerk op het Internet lijkt het er inderdaad op dat Windows 7 Starter ook het afspelen van een DVD niet toestaat. Vlak voor mijn vertrek had ik snel nog even een DVD speler gekocht en wat Dvd's meegenomen om eventueel een avond met de weeskinderen een film-avond te organiseren.

Dit is weer zo'n marketing truck waar je als gebruiker niet blij van wordt. Een oplossing is om een upgrade te kopen maar als ik dat probeer weigert Microsoft me een sleutel te sturen omdat mijn landcodes niet goed staan grrr. Waarschijnlijk wordt er gedetecteerd waar ik zit. Na wat veranderingen aan mijn instellingen lijkt het erop dat ik toestemming krijg om online een upgrade aan te vragen voor Windows 7 Home premium.
Ook mijn creditkaart gegevens worden goed bevonden.
De installatie duurt zo'n half uur. Het lijkt er op dat alle software al op het Netbook staat want veel wordt er niet gedownload. Na een restart lijkt de upgrade geslaagd. Even de DVD speler aansluiten om te kijken of ik nu wel DVDs mag afspelen. En ja hoor het lukt. Na een uur en 75 euro verder loopt Julie Andrews van de Sound of Music over de Alpenweide. De marketing truck heeft gewerkt :-)

Donderdag 18 Februari 2010
Irene voelt zich nog steeds niet helemaal OK en we besluiten nog een dag bij Pecos te blijven.
Na de ochtendles gaan we lunchen bij Pecos. Irene is op en voelt zich al wat beter.
Na de les lunchen bij Pecos. Het duurt weer erg lang. Veronica komt snel even lunchen. Of het snel gebracht kan worden. Ze verteld ons dat ze binnen een half uur een operatie moet uitvoeren. Een vrouw is in verwachting maar het kind groeit buiten de baarmoeder. Ze weet niet wat ze precies kan verwachten maar er is geen andere specialist en als ze niets doet gaat het zeker mis. Respect voor mensen die dit kunnen en durven.

Iets voor twee ga ik terug naar de lessen en wens Veronica heel veel succes.
Na de les ga ik 's avonds nog even kijken hoe Noah het maakt. Bij de waterpomp staan predikers het woord van God te verkondigen. Met luide stem bijna schreeuwend. Ze komen even een praatje maken en vertellen me dat de christenen zich moeten verenigen net zoals de moslims. Wanneer ik ze vertel dat de kerken in Nederland leegstromen stellen ze voor om naar Nederland te komen om het Woord te verkondigen. Wel grappig als je bedenkt dat missionarissen honderd jaar geleden juist hier naartoe zijn gekomen om het geloof te verspreiden.

'S avonds spelen we een potje kaart en kijken we de film “The Aviator” met Leonardo di Caprio in de hoofdrol als de vliegtuig magnaat en excentriekeling Howard Hughes.

Vrijdag 19 Februari 2010
Irene is beter en we checken uit uit het Pecos Guest House. We bedanken Patrick en Allen voor alle goede zorg en vertrekken met al onze bagage naar het huisje.
Onderweg naar ons huisje zie ik tussen een groepje omstanders een dode man liggen. Hij ligt met blote voeten naar de lucht gekeerd. In Nederland heb ik nog nooit een dode gezien op straat. Het leven is hier een stuk vluchtiger.

'S middags het huis schoongemaakt en na de lessen twee fietsen gekocht. Twee Hero's een Indiase kopie van de Engelse Raleigh fiets. De fietsen kosten nieuw zo'n 60 euro maar ze zijn dan ook van slechte kwaliteit. Te klein voor de gemiddelde Oegandees en je ziet ze dan ook allen de zadelpen verhogen. Het stuur blijft ongemakkelijk laag zitten.

We eten heerlijke salade van Avocado en tomaten met wat mayonaise.
Onze eerste nacht in het huisje voelt nog wat onwennig. Zeker met de weet dat er nog wat kakkerlakken kunnen rondlopen.